من مرده بودم و داشتم در تنهایی عمیقم غرق می شدم
که باد
تو را روی حوصله ام پهن کرد
آفتاب که بتابد
داغ تو تازه می شود
و مه غلیظ آهت
از حوصله ی نمور من بلند می شود
می خواهم صدایت کنم
اما لهجه ام را به خاطر نمی آورم
شیهه می کشم و می گریزم از خودم
با تیر هایی در پهلو
که بی عشق به قبیله ام بر نگشته باشم
من مرده ام و نامم را گم کرده ام
آب بودم یا آتش؟
یا زنی خمیده که بار اندوه می کشید؟
از حافظه ی کلمات بیرون افتاده ام
و شعر هایم که به لعنت تو هم نمی ارزند
نامم را به یاد نمی آورند ..............

نوشته شده در یکشنبه یکم اردیبهشت 1392ساعت 21:30 توسط صبا| |